Opublikowano

SŁOWA MAJĄ MOC! Czyli dlaczego napisałem INWERSJĘ?

SŁOWA MAJĄ MOC! Czyli dlaczego napisałem INWERSJĘ?

Odpowiedź, której udzielę dziś, różni się od tej, której udzieliłbym, zanim zasiadłem do pisania.  Różni się od tej, którą dałbym jeszcze między marcem a czerwcem dwa tysiące dwudziestego roku, kiedy to pracowałem nad książką. Chyba wiele osób, kiedy kończy jakieś zadanie, projekt, zauważa zmianę swojego podejścia do zagadnienia, którym się zajmowało. Jeśli nawet nieświadomie, to umysł samoistnie robi remanent, przez co można zauważyć zmianę  nastawienia do ukończonego dzieła. Dzieje się to zapewne też pod wpływem tych wszystkich okoliczności i wydarzeń, które zaszły w trakcie pracy nad danym zagadnieniem ‒ dziełem. Dokonuje się oswojenie go i głębsze zrozumienie danej kwestii. Dotyczy to nie tylko doświadczeń, których się nie spodziewałem, lecz także i tych, które były wkalkulowane w proces, lecz zanim stały się doświadczeniem fizycznym, były tylko informacją funkcjonującą w świadomości nawet niewyobrażeniem. Zmieniły jednak swoją wagę czy wartość, a przez to moje podejście do procesu, który się dokonał, uległo ewolucyjnej metamorfozie. Z całą pewnością mogę powiedzieć, że napisałem INWERSJĘ, bo od lat marzyłem o tym, aby pisać powieści. Przede wszystkim napisałem ją jednak, bo słowa mają moc! 

Słowa mają MOC, by kreować całe światy, budować wielkie rzeczy, ale też, by niszczyć wszystko i zabijać wolę istnienia. Od słowa się zaczyna, bo precyzuje ono i uściśla, konkretyzuje myśli. „Słowa to czarodziejskie pchły” – śpiewa L.U.C. Nasz świat się od niego zaczyna i nim się skończy. Więc gdy chcesz cokolwiek zmienić w świecie, którego jesteś uczestnikiem, elementem, ale i demiurgiem, to słowo daję, masz dostęp do MOCY. Zrozumieć to i nauczyć się nim posługiwać, by doświadczać magicznych zdarzeń i przeżywać swoje życie w szczęściu przez duże „S”, było dla mnie jak odnalezienie źródła istnienia.

Bo pisanie działa terapeutycznie, tak jak wygadanie się przyjacielowi. Jak lekarstwo uśmierzające ból. I to fenomen, że nie tylko ten psychiczny. Okazuje się, że pisanie może poprawić stan fizyczny, a to poprzez fakt połączenia między sferami, z jakich się składamy, czyli Ciała, Umysłu i Ducha. Dowodzą tego badania naukowe między innymi przeprowadzone przez Jamesa Pennebakera z University of Texas w Austin i Joshui Smytha z Syracuse University. Przeprowadzili oni kilka prób, które pokazały, że codzienna praktyka sam na sam z własnym słowem może czynić CUDa. W eksperymentach, które przeprowadzili z udziałem chorych, grupa, która codziennie poświęcała pół godziny na opisywanie swoich przeżyć, wyniki badań wykazywały znaczną poprawę stanu zdrowia niż w grupie kontrolnej. Takie rezultaty zauważono jednakowo u chorych ze zdiagnozowanymi chorobami przewlekłymi, ale również u tych, u których zdiagnozowano choroby, na które medycyna w tym czasie nie znała lekarstwa, więc uważano ich za nieuleczalnie chorych. Skąd się biorą te rezultaty? 

Wyobraź sobie, że każdej doby w twoim umyśle pojawia się około sześćdziesięciu tysięcy myśli, a ile z nich znajduje ujście w formie słów? W zależności od twoich indywidualnych preferencji to maksymalnie jedna trzecia. A średnio to tylko jedna czwarta, w tej pozostałej części może się zapętlić coś, co cię zatrzymuje w miejscach, które są dla ciebie trudne. I takie zapętlenia są niczym przytkane arterie, powodujące niedokrwienie, a w końcu zawał. No i…? No i…

Pisząc, w skupieniu swoją uwagę koncentrujesz w sposób podobny do medytacji. Pisząc, wprowadzasz pewną strukturę i organizację do tygla niespokojnych uczuć. Do „kotła” skojarzeń, wspomnień i wyobrażeń. Łatwiej przezwyciężasz doświadczenia, a tak naprawdę emocje z nich wynikające. Bo emocje są przecież manifestacją, uproszczoną formą skojarzeń i myśli związanych z bodźcami, które odbieramy. Tłumienie negatywnych myśli związanych z trudnymi przeżyciami upośledza działanie układu odpornościowego. A wystarczy pisać przynajmniej przez 15 minut dziennie przez trzy, cztery dni. Pisać o poważnych traumach życiowych. Pisać o negatywnych doświadczeniach, które utrzymywane są w tajemnicy lub o których nie opowiesz szczegółowo innym osobom. Pisać, i w ten sposób skutecznie uwalniać się od wysiłku wkładanego w aktywne tłumienie myśli i emocji z nimi związanych. A im bardziej absorbujące są negatywne myśli, tym skuteczniejsze okaże się pisanie o nich. Pisanie ekspresywne, bo taką nazwę się przyjęło, jest skuteczną metodą i może pomóc w rozwiązaniu prawie każdego problemu psychicznego lub fizycznego związanego ze stresem. Ma też inne zalety, bo: można lepiej zrozumieć siebie i swoje emocje, dzięki temu podejmować trafniejsze decyzje (do myślenia na papierze zachęcałem już w mojej pierwszej książce zatytułowanej Kreator rozwiązań, której wznowienie ukaże się niebawem).

Dowodem na to, jak doskonałym narzędziem jest dla człowieka pisanie, są fakty zamieszczane w biografiach wielu pisarzy. Można się dowiedzieć, że tacy twórcy, jak Henry Miller, Virginia Woolf  czy Ernest Hemingway, pisali nie tylko dlatego oczywiście, że było to ich pasją – w każdym razie nie przede wszystkim z tego powodu – ale głównie dlatego, że stało się to dla nich oczyszczającym rytuałem. Prywatną, codzienną autoterapią, bez której trudno byłoby im żyć. Virginia Woolf  na przykład mówiła wprost, że to właśnie pisanie ratowało ją każdego dnia, że było dla niej tym, czym dla innych ludzi jest psychoanaliza…

I kiedy mając już pomysł na fabułę powieści, zacząłem ubierać ją w akcję, bardzo głęboko zatonąłem emocjonalnie w przedstawiane wydarzenia. Wracałem do trudnych dla mnie sytuacji. Ujawniły się znów skrzętnie skrywane wspomnienia, które tym razem pozwalałem sobie całkowicie odczuć i w pełni przeżyć do końca. Dzięki temu pozamykałem otwarte pętle myślowe, które paradoksalnie przypominają, zamkniętą przecież, wstęgę Mobiusa. Oczyściłem się z wielu negatywnych emocji i uczuć dotyczących tego, co jest już przeszłością. Pisząc natomiast o sytuacjach, które w moim życiu nie miało odzwierciedlenia, pozwalałem sobie na eksperymenty intelektualne i zabawę wyobraźnią. Mogłem sobie „pobaraszkować umysłem”. Dokonać symulacji ‒ asymilacji z inną osobowością. Dlatego pisanie Inwersji dostarczyło mi również ogrom przyjemności. Aby następnie obsypać mnie podarunkami, które wykreowałem poprzez ich zobrazowanie na stronach książki. Dlatego przekonałem się, że słowa mają MOC!!! 

Osiemdziesiąt pięć procent reklamacji wynika z niewłaściwego użytkowania zakupionego towaru. To smutna prawda oparta na statystykach z wielu branż i dziedzin. Potwierdzają to też moje osobiste  doświadczenia. I nie inaczej jest również w tym, jak ludzie używają MOCy, jaka jest w słowie. To, że słowa służą tobie do komunikacji z innymi osobnikami twojego gatunku, to nie znaczy, że we właściwy sposób komunikujesz wszechświatowi to, czego chcesz. Dlatego to, co dobre w twoim życiu zawdzięczasz sobie, ale to, co przykre i trudne niestety również. Świadomość non stop rywalizuje z naszą podświadomością. Czasem czujesz, że coś jest dobre, ale… nie, to przecież jest nieracjonalne, więc rezygnujesz, no bo może to śmieszne? A innym razem masz świadomość tego, że możesz coś zrobić. Możesz coś zmienić, nawyki, emocje czy programy powstrzymują cię jednak skutecznie przed zrobieniem choćby kroku. Wydaje się nieracjonalne to, co opisałem powyżej? 

To jak wytłumaczysz to, co opiszę za chwilę?

Kreacja rzeczywistości: Edgar Alan Poe w powieści Przygody Artura Gordona Pyma opisuje przypadek kanibalizmu zdesperowanej załogi statku, której głód zagląda w oczy, a ofiarą staje się niejaki Richard Parker. W 1884 roku doszło do takiej sytuacji faktycznie, nie tylko w dziele literackim, które zostało wydane w 1838 roku. Ciekawostką jest to, iż nazwisko zjedzonego w powieści jest identyczne, A powstała przecież czterdzieści lat wcześniej. Także data 5 lipca w ciekawy sposób wiąże powieść Poe i Migonette, czyli jednostkę, która zapadła w pamięć z tych drastycznych powodów, otóż ten dzień to data premiery powieści i data zatonięcia statku. Przypadek? Tak powie nie jeden. No to proszę dalej… W 1898 roku Morgan Robertson napisał Upadek Tytana. 14 lat później także w kwietniu tonie… Tytanik, tak jak w powieści niezatapialny i wyposażony w zbyt małą ilością szalup, aby uratować wszystkich pasażerów.

W moim przypadku pewne sformułowania wypowiedziane na głos i raz po raz powtórzone w różnych okolicznościach zadziałały niczym magiczne zaklęcia, które wszechświat zrealizował w najprostszy możliwy sposób. To, że złamałem nogę może odwlekło się w czasie o kilka lat, ale już rozstanie z pierwszą żoną zaistniało w przeciągu roku od wypowiedzianego przeze mnie zdania. Konieczność wyjazdu za granicę do pracy pojawiło się w pięć miesięcy po tym, jak rzuciłem tę myśl i wypowiedziałem te słowa w przestrzeń. Jednak nie tylko przykre doświadczenia były moim udziałem, bo i poznanie wielu ciekawych i przyjaznych ludzi, wydanie już drugiej i perspektywa kolejnych trzech książek. Znalezienie mi partnerki, która mogę powiedzieć, jest jakby wypisz wymaluj według zamówienia, zajęło Wszechowi, już tylko trzy miesiące. A zatem czynię postępy, i Wszechu też… 

Czasami dzielimy się pomysłami ze wszechświatem i odbieramy pomysły od niego. Czasem przychodzi nam coś do głowy ‒ pomysł, z którym nie czujemy się zdolni albo gotowi wystartować i porzucamy go, zapominamy, a po kilku lub kilkunastu miesiącach albo kilku latach dowiadujemy się, że ktoś gdzieś na świecie albo w miejscu, które my uznaliśmy za odpowiednie do realizacji tego projektu, zrobił to coś, co kiedyś do nas przyszło. Ja na przykład w moim wczesnonastoletnim życiu, czyli około tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku, miałem pomysł połączenia instytucji sierocińca i domu spokojnej starości w jedno. Po dwudziestu kilku  latach dotarła do mnie informacja, że taki model eksperymentalnie został wdrożony w Kanadzie około dwu tysięcznego osiemnastego roku. I świetnie się sprawdza w praktyce. I to jeden z bardziej spektakularnych przykładów, a zapewne i ty masz takie doświadczenia?

Ja napisałem INWERSJĘ i jej kontynuację, aby nie tylko marzyć, ale by być kreatorem SWOJEGO życia.

Remigiusz Nestor Kalwarski, autor książki pt. „INWERSJA”

Opublikowano

Co musisz wiedzieć, zanim wydasz książkę?

Co musisz wiedzieć, zanim wydasz książkę?

Po pierwsze upewnij się, że twoja książka jest gotowa. Jeśli historia, którą opisałeś, jest zakończona, to nie znaczy, że skończyłeś pracę nad książką. To moment, w którym można ją przenieść na wyższy poziom. Daj ją do przeczytania recenzentom, rodzinie, znajomym, zbierz opinie i upewnij się, że osiągnąłeś zamierzony efekt, że czytelnicy reagują na twoją historię, tak jak to zaplanowałeś.

Znajdź profesjonalnego wydawcę. Jeśli nie dysponujesz środkami na wydanie i wydruk książki, to musisz skupić się na tradycyjnych wydawnictwach. Jeśli jednak chcesz zainwestować w siebie, to rozważ opcję self-publishingu. Będziesz miał kontrolę nad całym procesem wydawniczym i będziesz generować większość zysków ze sprzedaży książki. Niezależnie od drogi, którą wybierzesz, koniecznie skorzystaj z pomocy profesjonalistów przy przygotowaniu publikacji. Wartość merytoryczna książki to jedno, a jej odbiór przez czytelników to co innego. 

W książce nie powinno być błędów, okładka musi zachęcać do jej zakupu, a jakość wydania nie może odstraszać, ale skłaniać do przeczytania. Potrzebujesz pomocy wydawnictwa, które nie tylko zajmie się przygotowaniem publikacji, ale również jej dystrybucją i promocją.

Przygotuj swoją stronę internetową lub zacznij prowadzić bloga. To twoja wizytówka, więc powinna być atrakcyjna wizualnie i responsywna, tzn. poprawnie wyświetlać się na komputerach i telefonach komórkowych. Informacje na stronie muszą prezentować ciebie jako autora. Z czasem możesz dodawać na niej aktualności o twoich sukcesach wydawniczych, spotkaniach z czytelnikami, wystąpieniach publicznych. Strona internetowa to pierwsze źródło wiedzy o autorze.

Przygotuj informacje o sobie i o książce w taki sposób, aby jak najbardziej zachęcały do zakupu książki. Nie musisz pisać o swoich osiągnięciach zawodowych, które często nie są powiązane z pasją pisania. Zaprezentuj siebie jako człowieka, pokaż, co jest dla ciebie ważne i czemu piszesz. Pochwal się osiągnięciami wydawniczymi, jeśli je masz. Informacja o książce powinna być zwięzła i ciekawa, zachęcać do zakupu. 

Załóż konta na social mediach i przygotuj plan komunikowania informacji o wydaniu książki. Buduj napięcie, poszerzaj zasięgi, zachęcaj czytelników do przeczytania twojej książki. Warto udzielać się również w grupach tematycznych dostępnych w internecie, a nawet publikować tam fragmenty książki. To dobry sposób na pozyskanie zainteresowanych twoją książką czytelników.

Zaplanuj działania marketingowe. Niezależnie od tego, czy będziesz starać się samodzielnie dotrzeć do mediów i recenzentów z informacją o twojej książce, czy oddasz działania promocyjne w ręce wydawnictwa albo agencji PR, musisz mieć plan. Premiera książki powinna być powiązana z działaniami promocyjnymi, które umożliwią dotarcie z informacją o książce do jak najszerszej grupy czytelników.

Przygotuj się na pochwały i krytykę. Zarówno pierwsze, jak i drugie, jeśli są merytoryczne, warto brać pod uwagę przy pisaniu kolejnej książki. Publikowanie to wystawianie się na ocenę innych. Niezależnie od tego, czy jest pozytywna czy negatywna, należy zachować dystans. Nie ulegaj samouwielbieniu w wypadku dużej ilości pochwał ani nie pozwól sobie na przygnębienie w wypadku druzgocącej krytyki. Pracuj nad swoim warsztatem i rób swoje. Pisanie to twoja pasja.

Debiuty autorów, którzy nie są powszechnie rozpoznawalni, zazwyczaj nie stają się z dnia na dzień bestsellerami. Proces budowania grona czytelników, uznania recenzentów trwa długo. Potrzeba sporo szczęścia, zbiegów okoliczności, ciężkiej pracy i często kilku kolejnych wydanych książek, aby odnieść sukces. Istnieje jednak szansa, że twoja opowieść wyróżni się na tle innych i zostanie doceniona. Pisz, bo to kochasz. Wytrwałość i doskonalenie warsztatu to klucze do sukcesu.

Opublikowano

Czym zajmuje się redaktor?

Czym zajmuje się redaktor?

Redaktor dokonuje redakcji tekstu (książki, artykułów w czasopismach, encyklopediach i na stronach WWW, w programach radiowych i telewizyjnych), głosi definicja zaczerpnięta z Wikipedii. Co to jednak znaczy? Kim jest i czym się właściwie zajmuje redaktor? Dla wielu osób to dość zagadkowy zawód, tym bardziej że zakres obowiązków redaktora często różni się w zależności od firmy. 

REDAKTOR OD TEKSTU

Podstawowym zadaniem redaktora, jak podpowiada definicja, jest zredagowanie tekstu książki, gazety, czasopisma, artykułu na stronie internetowej czy w programie telewizyjnym. Najprościej mówiąc, chodzi o poprawienie wszelkich błędów w danej publikacji ‒ logicznych, merytorycznych, językowych i interpunkcyjnych. 

Główne zadania redaktora tekstu

• Dba o poprawność kompozycji i logiczność wywodu. Upewnia się, że tekst ma sens, usuwa zwroty i wyrażenia, które mogą zostać błędnie zinterpretowane. 

• Porządkuje narrację oraz ujednolica tekst stylistycznie – inaczej pracuje się z tekstem naukowym, literackim, popularnonaukowym czy beletrystyką. Za każdym razem dostosowuje język do gatunku i stylu autora.

• Sprawdza, czego brakuje, wyjaśnia niejasności z autorem, skraca

• Poprawia nielogiczności i wszelkie błędy językowe i interpunkcyjne.

REDAKTOR PROWADZĄCY

Inne zadania przypadają w udziale redaktorowi inicjującemu czy prowadzącemu? Redaktor prowadzący nadzoruje proces powstawania książki. Zakres jego obowiązków zależy od wielkości zespołu i organizacji pracy w wydawnictwie. W mniejszych oficynach zazwyczaj opiekuje się książką od pomysłu i negocjacji z autorem/agentem, poprzez samodzielną redakcję językową i nadzorowanie projektu okładki, po wybór papieru i zatwierdzanie książki do druku. W większych lub inaczej zorganizowanych firmach uczestniczy w tym kilka osób, np. sprawdzaniem poprawności składu zajmuje się redaktor techniczny lub ‒ jak bywa coraz częściej ‒ operator DTP. Ale redaktor prowadzący wciąż jest osobą, która „spina” poszczególne etapy pracy i odpowiada za realizację koncepcji książki. 

W niektórych wydawnictwach redaktor prowadzący jest jednocześnie redaktorem inicjującym/nabywającym. To on wyszukuje ciekawe tytuły zarówno na rynku zagranicznym, jak i polskim i robi wszystko, żeby przekonać wydawcę do jego publikacji. 

Opublikowano

Jak wydać książkę?

Jak wydać książkę?

Chcę wydać książkę ale jak to zrobić?

To pytanie zadaje sobie wielu autorów. Napisałeś książkę i co teraz? Miesiące przygotowań, analiz, myślenia, zmieniania konceptu, dopracowywania wszystkich szczegółów do perfekcji i w końcu jest gotowa. To ten moment, w którym pada sakramentalne pytanie: co dalej? Oczywiste zdaje się znalezienie wydawcy. Niestety wielu autorów zaczyna od szukania drukarni… W końcu mają już książkę i chcą ją zmaterializować. Nic bardziej błędnego. Książka to nie wydrukowany tekst autora, ale efekt pracy wielu ludzi. 

1. Konsultacja

Gotowa książka to zazwyczaj wizja jednej osoby – autora. Choćby najbardziej genialny twórca potrzebuje konsultacji, z którymi może się zgodzić lub nie, ale dzięki nim może w początkowej fazie, przed wydaniem książki, spojrzeć na swoje dzieło oczami innych. Do tego służą:

  • recenzja  –  opinia profesjonalnego recenzenta pomoże Ci spojrzeć na tekst „nie swoimi” oczami.
  • redakcja – zmiany o charakterze gramatycznym, leksykalnym, stylistycznym, składniowym, logicznym i merytorycznym. Czasami może okazać się, że gdzieś na chwilę straciłeś logiczny wątek lub coś jest niewystarczająco wyjaśnione. Takie zmiany nie zmieniają książki, ale wpływają na jej jakość i odbiór czytelników.

2. Każdy potrzebuje korekty 

Popełniamy błędy lub zwyczajnie nie zauważamy pomyłek. Literówki, interpunkcja wymagają wiedzy, a autor, nawet jeśli jest bestsellerowym pisarzem, wcale nie musi być znać się na poprawności językowej. On tworzy historie, pięknie opowiada, a od korekty są specjaliści. 

3. Skład

Skład książki, czyli zadbanie o tekst i ilustracje tak, aby wszystko układało się w jedną całość, także wymagają doświadczenia. Zanim książka trafi do drukarni, trzeba ją złożyć i przygotować do druku. Zadbać nie tylko o tekst, ale też o ilustracje i zdjęcia.

4. Okładka

Nic nie sprzedaje książki lepiej niż okładka. To na nią patrzy w pierwszej chwili czytelnik. To po nią sięga w księgarni i dzięki niej poświęca czas na przeczytanie opisu publikacji, który też powinni przygotować profesjonaliści. Dobry projekt okładki zwiększa sprzedaż. Pisarz zazwyczaj nie jest grafikiem, a nawet jeśli nim jest, to grafik niemający doświadczenia w projektowaniu okładek może popełnić mnóstwo błędów.

Wymienione działania to konieczne do podjęcia kroki przed wydrukowaniem książki. 

5. ISBN

Książka, która ma trafić do dystrybucji, musi posiadać numer ISBN – International Standard Book Number, który nadaje Biblioteka Narodowa. Kilka egzemplarzy książki po wydrukowaniu musi za pośrednictwem wydawnictwa trafić do Biblioteki Narodowej i kilku innych wybranych bibliotek na terenie całego kraju. Bez tego numeru książka nie może trafić do dystrybucji w księgarniach i jest oprocentowana 23% VAT.

1. Gdzie wydać książkę

Wybór wydawnictwa powinien być dokonany w pierwszej kolejności w zależności od tego czy decydujemy się na self publishing czy szukamy tradycyjnego wydawcy. Co do pierwszego rozwiązania to warto przyjrzeć się możliwościom dystrybucyjnym wydawnictwa. Powinniśmy mieć pewność, że po wydaniu nasza książka będzie dostępna w księgarniach, a czytelnik będzie mógł ją kupić. Ważna jest też jakość projektowanych okładek, co świadczy o klasie zatrudnianych specjalistów ale też o tym na jakim poziomie będzie okładka naszej książki. Istotnym elementem jest promocja książki. Przed decyzją o współpracy warto poznać jakie możliwości daje wydawnictwo. Przy publikacjach w kanale self publishingu to my decydujemy o marketingu i mamy autonomiczny wpływ na działania reklamowe. To duża przewaga nad tradycyjnym systemem wydawniczym gdzie autor musi w 100% zdać się na wydawcę. Co do wydawnictw tradycyjnych to warto przyjrzeć się profilowi wydawnictwa, czyli jaką literaturę decyduje się najczęściej wydawać pod swoimi skrzydłami. Mamy zdecydowanie większe szanse wysyłając kryminał do wydawnictwa wydającego kryminały, niż wysyłając ten sam tekst do wydawnictwa specjalizującego się w literaturze erotycznej.

2. Dystrybucja książki

Autor, który wydrukował książkę, może sprzedawać ją własnymi kanałami. Na spotkaniach z czytelnikami, szkoleniach, targach (jeśli jest gotowy samodzielnie ponieść wysokie koszty wystawiennicze), przez internet. Niemniej jednak są to ograniczone drogi dotarcia do czytelników. Autorzy nie mają możliwości samodzielnie dotrzeć ze swoimi publikacjami do tradycyjnych kanałów dystrybucji. Nie da się zadzwonić do Empiku i powiedzieć: „Dzień dobry, nazywam się Adam Kowalski i napisałem książkę, kupicie ją ode mnie?”. Tak to nie działa. Zadaniem wydawnictwa jest zadbanie o szeroką dystrybucję książki nie tylko w tradycyjnych księgarniach, ale również w internecie. Przy tworzeniu drukowanej książki koszty wyprodukowania e-booka są bardzo małe. Liczba sprzedawanych e-booków stale rośnie i warto zadbać również o obecność na platformach, takich jak Legimi, Storytel, Virtualo, Empik, Amazon czy Apple. 

3. Promocja książki

Narzędzi promowania książki jest bardzo dużo. Niektóre dostępne są jedynie za pośrednictwem wydawnictwa. Dystrybutorzy, którzy docierają do księgarni zarówno tradycyjnych, jak i internetowych mają własne narzędzia promocyjne i sprzedażowe, z których może skorzystać autor, a raczej wydawnictwo w imieniu autora. Możliwe są kampanie w mediach społecznościowych, spotkania autorskie, działania PR, reklama na portalach internetowych poświęconych czytelnictwu, itd itd.